บางครั้ง ... สิ่งสำคัญที่สุด ...ก็ไม่ใช่เรื่องของ การประสบความสำเร็จในชีวิตเสมอไปหรอก

ที่ผ่านมา เวลาขอพรพระ ... ไม่ว่าจะเป็น พุทธ
"ขอองค์พระพุทธเจ้า ทรงช่วยดลบันดาลให้ข้าพเจ้า ประสบความสำเร็จในชีวิต
ทั้งในหน้าที่การงาน ครอบครัว และความรัก ..สาธุ"

หรือ คริสต์ ก็ตาม
"ข้าแต่พระบิดาเจ้า ...ขอพระองค์ทรงประทานพละกำลัง ให้ข้าพระองค์ ได้มีเรี่ยวแรง
ที่จะต่อสู้กับชีวิต เพื่อให้ข้าพระองค์ ประสบความสำเร็จในชีวิต ตลอดจนคุ้มครองข้าพระองค์
และคนใกล้ชิด บิดามารดา ญาติสนิท มิตรสหาย อาเมน"

ประมาณนั้นแหละ

ยัยช้อนชาเรียนอยู่โรงเรียนคริสต์ มาตั้งแต่ อนุบาล ยัน ม. 6 รามไปจนถึง มหาวิทยาลัย
แทบจะครึ่งชีวิตเลยก็ว่าได้ ... ที่อธิฐานขอพรจากพระเจ้า มาโดยตลอด

แต่ช้อนชาฯ ก็ยังคงเป็น พุทธศาสนิกชน

เอ๊ะ ... ไม่ได้ตั้งใจพูดเรื่องนี้นะเนี้ย อะไรของมันฟร๊ะ

เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก ......

เรื่องของเรื่องคือ ..... อยากจะพูดถึง "สิ่งสำคัญ"

ไม่ว่าอะไรก็ตาม ก็สามารถเป็นสิ่งสำคัญได้ ... ทั้งนั้นแหละ
สิ่งสำคัญ มันเกิดจาก ความคิด และใจของคนคิด
ว่าจะให้ความสำคัญกับมันขนาดไหน ยังไง

เคยมีคนบอกว่า เพลงนี้ ความหมายดี

ฉันไม่รู้ว่าหลังจากนี้ มันจะมีอะไรเปลี่ยนแปลง ฉันไม่กล้าจะสัญญาด้วยคำใด
รักเรานั้นจะไปอีกไกล หรือวันไหนจะต้องร้างลา ฉันไม่รู้ไม่เคยแน่ใจอะไร

ฉันพูดได้เพียง ว่าตอนนี้รักเธอ เทให้ทั้งหัวใจ

นี่คือสิ่งสำคัญ ที่เรายังอยู่ด้วยกัน สิ่งอื่นใดนั้น มันยังไม่มาถึง
บอกได้แค่นี้ จะรักหมดทั้งใจที่มี ให้มันตราตรึง อยู่ในใจเผื่อไปถึงวันลาจาก

เรื่องที่รู้วันนี้ตอนนี้ ฉันก็มีแต่ความอุ่นใจ รักที่เราให้กัน คือสิ่งดีงาม
แม้สุดท้ายจะเหลือเพียงฝัน หรือจะเป็นอย่างไรก็ตาม ฉันจะทำวันนี้ให้ดีดังใจ

ตลอดเวลาที่ผ่านมา ให้ความสำคัญกับทุกอย่างเสมอ

ครอบครัว ...

เพื่อนฝูง ...

การทำงาน ...

ความรัก ...

จนบางที ลืมคิดถึงตัวเอง .... ลืมให้ความสำคัญกับตัวเอง
ไม่ดูแลตัวเอง ....

ตอนนี้ ... พ่อถามแม่ว่า "ลูกไม่เหนื่อยบ้างเลยรึไงนะ"

โถ .... ดูซิ

ความจริง ก็ไม่ได้จะสนใจอะไรตัวเองมากนัก จะกินจะอยู่
ก็เหมือน เป็นไปวันๆ นึง ให้มีชีวิตรอด
เคยพูดไว้ว่า
กลัวนะ .... ตอนนี้ กลัวว่าตัวเองจะตาย
กลัวว่าถ้าตายแล้ว ..พ่อกะแม่จะลำบาก
จะไม่มีใครดูแล
กลัวจริงๆ

และที่กลัวอีกอย่าง
คือ กลัวที่จะต้องตัดสินใจ .... มันยากนะ
หากว่าวันนึงเราจะต้องตัดสินใจทำอะไรซักอย่าง ที่มันลำบากใจ
เพราะใจคนเรา มันบอบบางเหลือเกิน

บางครั้ง ... ความอ่อนแอ ที่อยู่ในใจนั่นแหละ มันก็เผยตัวและแสดงออกมา
โดยที่เรายังไม่พร้อม ยังไม่ต้องการ ไม่อยากได้

อ่อนแอ จนตัดสินใจทำอะไรไม่ได้
ความเข้มแข็ง ที่คนอื่นๆ เคยเห็น ก็ช่วยอะไรไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

มีคนบอกว่า " บางครั้งในการตัดสินใจทำอะไรของคนเรามันไม่ได้ขึ้นอยู่กับความรู้ "
ก็จริงนะ เพราะเราว่า มันอยู่ที่อารมณ์ด้วย ....

นั่นซิ เพราะอะไร
ก็เพราะอารมณ์ยังไงล่ะ
ถ้าเราอยากจะทำอะไร นั่นก็เพระอยากทำตามใจตัวเอง
นั่นแหละ อารมณ์ของเราล่ะ
มันไม่เกี่ยวกับเหตุผล หรือข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งนั้น
หรือมันจะเป็นเพราะฟ้า ต้องการ กัน หือ?

หากว่ามีใครที่มาพบเจอกัน ต่างก็มีใจให้กัน

และรักกันด้วยนั้น มีใครหลายคนเคยบอก

ว่ามันเป็นเพราะฟ้าต้องการ


และถ้ามีใครที่ไม่รักกันจริง สิ่งที่เคยมีให้กัน

ได้หายไปจากใจ แต่กลับอ้างอิงถึงฟ้า

ต้นเหตุจริงๆมันคือหัวใจ


ไม่เกี่ยวกับท้องฟ้าเลย จะรักหรือไป

ฟ้าไม่เข้าใจ สิ่งใดๆที่อ้างกัน เรื่องของใจ

ถ้าหากมีปัญหา สุดท้ายก็ต้องไป


สิ่งที่เราทำ เราย่อมรู้กันดี สิ่งที่ใจเราต้องการ สิ่งนั้นคืออะไร

อย่าบอกว่าเป็นเพราะฟ้า ถ้าหากว่าเธอได้ตัดสินใจ

รอนะ ... อยากให้รอ
รอว่าสักวันนึง
หัวใจเราจะเข้มแข็ง พร้อมที่จะสู้ กับความอ่อนแอของตัวเอง

นี่ชั้นทำอะไรอยู่นะ .... และชั้นต้องทำอะไรต่อไปเหรอ

เออ นั่นดิ ไม่รู้จริงๆ ....

ช้อนบ้าสีน้ำเงิน

ทำไมเวลาที่เรารู้ว่าทำอะไรบางอย่างแล้วมันจะไม่ดีแต่ก็ยังทำ เพราะอะไรถึงทำ