สมัยเด็กๆ ชั้นเคยอิจฉาเพื่อนฝูง
มีเพื่อนเยอะแยะ มากมาย
เค้าร่ำรวย เค้ามีเงิน
เค้ามีกระเป๋าใหม่ๆ เค้ามีดินสอมีปากกาใหม่ๆ
แต่ชั้น มีกระเป๋าที่ใช้ต่อจากพี่ชาย
กระเป๋าจากญาติที่ยกให้มา
ปากกาเก่าๆ ที่ใช้จนน้ำหมึกหมด

พ่อทำงานต่างจังหวัด อาทิตย์นึงกลับบ้านหนนึง
ส่วนแม่...ทำงานตัวเป็นเกลียว
เพื่อหาเลี้ยงลูก 2 คน
แต่ลูกๆ ไม่เคยมีใครบ่น
"ทำไมชั้นยากจนอย่างนี้"

เปล่าหรอก ชั้นไม่ได้ยากจนเลย
ถึงแม้จะมีของเก่าๆ ใช้
แต่ก็ภูมิใจ
เพราะแม่ไม่เคยปล่อยให้อดเลย
ชั้นก็มีแค่ความอิจฉาเพื่อนไปวันๆ
แต่ไม่เคยบ่นหรอกว่า "ทำไมชั้นถึงไม่มี"

พอโตขึ้นมาหน่อย
ก็เริ่มมีอะไรเป็นของตัวเองมากขึ้น
ชั้นเก็บเงิน
และซื้อของที่อยากได้
กว่าที่จะซื้อของซักชิ้น
กว่าที่จะได้มันมาเป็นเจ้าของ
ชั้นเลือกแล้วเลือกอีก
ก่อนที่จะยอมเสียเงินไป
เพื่อนบอกว่า ชั้นขี้เหนียว ชั้นตระหนี่
มันไม่ได้ตั้งใจจะทำให้ตัวเองเป็นคนแบบนั้น
แต่เพราะชั้นต้องใช้เงินให้เป็นต่างหาก

จนกระทั่ง ชั้นมีเงิน
มีธุรกิจของครอบครัว ที่ทำให้ชั้นมีเงิน
ชั้นก็เลยอยากจะจ่าย
เคยใช้จ่ายแบบมือเติบ
จ่ายโดยไม่คิด
จ่ายสนุกมือไปเลย
อยากได้อะไร ซื้อ ไม่คิด
อยากกินอะไร จ่าย ไม่ต้องห่วง
อยากใช้อะไร ใช้ ไม่เหลือ
หมดก็ขอใหม่
แล้วแม่ก็ให้
เพราะ มีกินมีใช้
จนสุดท้าย ต้องกลับมาเป็นเหมือนเดิม
เศรษฐกิจ ฟองสบู่แตก ทำเอาธุรกิจของเราพังพินาศ
บ้านหายไป 1 หลัง เป็นหนี้เป็นสิน
เกือบจะแย่
แต่ก็สู้จนถึงวันนี้
ไม่มีธุรกิจอีกแล้ว
แต่ก็ยังอยู่บนแข้งตัวเองได้
มีงานทำ
เลี้ยงพ่อเลี้ยงแม่
เท่านี้ก็ ถือว่าโอเคแล้ว
แต่ก็นะ
กลับมาเป็นคนขี้อิจฉาเหมือนเดิม

ทำไม ชั้นถึงไม่เหมือนคนอื่นเค้านะ
ก็คิดกันไป

อิจฉาจัง
ดูเค้าซิ

ก็คิดเฉยๆ อะนะ
พอวันที่เราผลิดเงินได้เองแล้ว
ก็ต้องมานั่งคิดอยู่ดี ว่า
เงินเราเอง เราต้องใช้จ่ายอะไรบ้าง
ไม่เหมือน ตอนขอแม่ใช้นิ
ขอเรื่อยๆ ขอเมื่อไหร่ก็ได้
ตอนนี้ เงินมันมา เดือนละหน
ต้องคอย คิดว่า เงินที่ได้มานี่ จะเอาไปใช้อะไรบ้าง

ตอนนี้ มีของที่อยากได้เยอะ
ปีใหม่ผ่านมาแล้ว
ยังไม่ได้ให้อะไรกับตัวเองเลย
ตอนวันเกิด ก็ไม่ได้ซื้ออะไรให้ตัวเอง
มันลืม อะ

เอ๊ะ ..... อิจฉา ของชั้น
ความอิจฉาที่ชั้นจะพูดถึง มันหายไปไหนว๊ะ
ประเด็นมันหายไปตั้งแต่ ต้นเรื่องแล้ว
ฮ่วย!!

ย้อนกลับมานิดนึง
กลับมาถึงความอิจฉา ที่เกิดขึ้นมาโดยไม่ได้ตั้งใจ
วันนี้นอนเปื่อยอยู่กับบ้าน
นอนคิดถึงอะไรหลายๆ อย่าง
เปิดดูอะไรไปเรื่อยๆ

มันก็เลยเกิดความอิจฉาในใจเล็กๆ
อิจฉาอะไรรอบๆ ตัว

แปลกมั้ย ถ้าชั้นจะอิจฉาอะไรเรื่อยเปื่อย ไร้สาระ

บางคนบอกว่า ความอิจฉาเป็นเพราะ
เราไม่พอใจอะไรๆ ในตัวเอง
เลยคิดว่าคนอื่นมีข้อดีกว่า
โชคดี ที่จิตใจดี
เลยไม่ถึงขั้น ริษยา
ที่แปลว่า "ทำให้คนอื่นมีทุกข์"
เพียงแค่ไม่ยินดีที่คนอื่นมีสุขเฉยๆ
ว่าแล้วก็ทำใจ ให้เป็น อุเบกขา
แล้วเรา ก็จะมีสุข ที่เห็นคนอื่นมีสุข

แต่สุดท้าย พอย้อนกลับมาคิดถึง
มันก็เริ่มความอิจฉาเดิมๆ ขึ้นมาอีก

อิจฉา โทรศัพท์มือถือ ... ของเค้า
อิจฉา คอมพิวเตอร์ ... ของเค้า
อิจฉา รถยนต์ ... ของเค้า
อิจฉา ตุ๊กตา ... ของเค้า
อิจฉา เกมที่เค้าเล่น
อิจฉา
อิจฉา
อิจฉา

อิจฉาทุกอย่างที่อยู่รอบๆ ตัว ..... เค้า น่ะ

มานั่งนิ่งๆ คิดถึงว่า
เรากำลังทำอะไร เรากำลังคิดอะไรอยู่
เราจะติดกับอะไรมากเกินตัวไปมั้ย
แต่นั่น...ก็เพราะเราอยากทำ
เราทำตามใจตัวเองมากกว่า
ถึงได้ยอมที่จะ มีความอิจฉาเล็กๆ เกิดขึ้นในใจ
และแล้ว ความอิจฉา ก็ก่อให้เกิดความเจ็บปวดได้
เชื่อมั้ยล่ะ

ช้อนชาสีน้ำเงิน