เครียดจังวันนี้
เจออะไรเซงๆ แต่เช้า
เปล่าหรอก มันไม่ใช่ความผิดใครเลย
เป็นความผิดพลาด ของช้อนชาฯ เอง
ความผิดพลาด ที่ช้อนเองก็ไม่ได้อยากให้เกิด
ใครมันจะอยากพลาดกันล่ะ
แต่พอมันมีการเปลี่ยนแปลง
มันก็ต้องแก้ไข ลุกลามไปเรื่อยๆ
ก็เข้าใจคนอื่นนะ
เพราะมันกระทบกันหมด
แต่ช้อนก็ไม่ได้อยากให้มันเกิดขึ้นเลย
เห็นใจทุกคน
มันน่าเบื่อนะ ที่ต้องมานั่งแก้ๆ ไม่จบไม่สิ้น
ตอนนี้ก็เลยมานั่ง เซื่องๆ เซงๆ
ไม่มีอารมณ์สนุกใดๆ กับใครได้เลย
กินข้าว ก็ไม่อร่อย 
.
ปรากฎว่า ตะกี้ ดันโทรหาแม่ซะนี่
ต่อมน้ำตาแตกในทันใด
คิดถึงแม่จัง 
ถามแม่ว่า "หมูต้มเค็ม" ที่แม่เคยทำให้กิน
ทำยังไง
แม่ก็ตอบราวๆ ครึ่งชั่วโมงได้
แม่ตอบวนๆ วนอยู่กับ กะทะ นั่นแหละ
เพราะแม่ กำลังกิน เห็นบอกว่า "กินแกงเขียวหวานไก่" อยู่
เลยตอบได้ไม่ถนัดนัก
ฟังแม่ไป
น้ำตาไหลไป 
แม่จ๋า แล้วนู๋จะไปทำหมูต้มเค็ม ของแม่ ให้แม่กินนะ
วันนี้วันที่ 4 แล้ว
แม่ยังจำได้
"วันที่ 8 วันเกิดหนูแล้วนะ"
น้ำตานองเลย
แม่จำได้
"ไปเลี้ยงเพื่อนมั๊ย"
"ไม่เลี้ยงอะ ไม่เลี้ยงใครแล้ว จะเลี้ยงแม่"
แล้วก็โฮ เลย
แม่ได้ยินเสียงอิชั้น โฮ
"อย่าร้องไห้"
ห้ามไปก็เท่านั้นอะแม่
มันร้องมานานแว้ววววว
ก่อนวางสาย แม่บอกว่า
"แม่จะคอย กินหมูต้มเค็ม"
โอยยยยย น้ำตาไหล again ฮือๆ
แม่จ๋า
คิดถึงอะ
รักแม่นะ
ช้อนชาฯ ผู้เซื่องซึม 
